مجله خودرو

قطعه‌سازی پیش‌نیاز تولید خودرو (۲)

همانطور که قبل‌تر گفته شد، یکی از روش‌های بنیادی و مؤثر در بهبود وضعیت صنعت خودروسازی، سامان‌دهی بخش قطعه‌سازی است. قطعه‌سازی به عنوان یک بخش مادر وظیفه دارد تا قطعات لازم برای تولید هر خودرو را فراهم کند. یک خودرو به طور میانگین از بالغ بر سی‌هزار قطعه با ابعاد مختلف تولید خواهد شد و هنر صنعت خودرو ادغام و هماهنگ‌سازی این قطعات است. اما مسئله و موضوع اصلی این است که در صنعت خودرو، چگونه خط تولید می‌نتواند به بخش قطعه‌سازی اتکا کرده و به تولید خودرو بپردازید؟ آیا متد خاصی در این بین وجود دارد که امتحان خود را در گذشته پس داده باشد؟ بله سامان‌بخشی قطعه‌سازی ها بر مبنای تیرینگ بهترین و کارآمدترین متد موجود است.

تیرینگ رتبه‌بندی نیست!

بسیاری افراد تیرینگ را با رتبه‌بندی کارخانه‌های قطعه‌سازی بر مبنای کیفیت عملکرد اشتباه می‌گیرند. در رتبه‌بندی ملاک های متفاوتی برای برچسب زدن بر کارخانه‌ها و دسته‌بندی وجود دارد. برای رتبه‌بندی آنچه که اهمیت دارد کیفیت قطعه است. به این شکل که کیفیت قطعه ساخته شده در مقیاس بالا مورد بررسی قرار گرفته و بر مبنای نمره‌ای که قطعات دریافت می‌کنند، قطعه‌سازان در سطوح مختلفی رده‌بندی می‌شوند. اما در تیرینگ اساس کار به چه شکل است؟

تیرینگ و رده‌بندی قطعه‌سازان

در صنعت خودروسازی ، یک پروسه طولانی طی خواهد شد تا طی آن ماده خام اولیه، به یک خودرو کامل تبدیل شود. مقصود از ماده خام کامل حد اعلای خام بودن است؛ به طور مثال سنگ آهن یا پلاستیک خام. در متد تیرینگ بسته به این که قطعه‌سازان در کجای این پروسه جای می‌گیرند، دسته‌بندی خواهند شد. در تیرینگ سه رده متفاوت تیر اول، تیر دوم و تیر سوم برای دسته‌بندی قطعه‌سازان در نظر گرفته شده است. اجازه دهید با مثالی روشن و واضح، کل پروسه تولید و مصرف خودرو را از ابتدا به انتها تصویر کنیم تا به درک بهتری از موضوع برسیم. پیش از هرچیز باید گفت که واژه تیر به معنی سطح است.

  • قطعه‌سازی ‌های تیر سوم وظیفه دارند تا منابع و مواد خام را به اجزای قابل استفاده‌ای تبدیل کند. این شرکت‌ها با اتصال به زنجیره‌های تأمین مواد خام قطعات کوچک تخصصی را تولید کرده و به فروش می‌رسانند.
  • قطعه‌سازی ‌های تیر دوم در اصل مشتری تیر سوم هستند. آن‌ها قطعات ریز و جزئی را خریداری کرده و وظیفه دارند تا با آن‌ها قطعاتی با سطح پیچیدگی بالاتر تولید کنند. اما موضوع این است که خروجی تیر دوم همچنان مهیای استفاده در صنعت خودروسازی نیست. این سطح فقط مسئول تأمین قطعات مورد نیاز برای خودرو نیست بلکه طیف وسیعی از صنایع را تغذیه خواهد کرد.
  • قطعه‌سازی ‌های تیر اول اجزای تولید شده توسط تیر دوم را خریداری کرده و به عنوان یک سیستم کامل و بی‌نقص به صنعت خودرو ارائه خواهند داد. قطعات تولید شده در این سطح مناسب خودروها هستند و بدون هیچ واسطه‌ای قابل استفاده در مونتاژ خودرو هستند. این بخش از پروسه مختص به صنعت خودروسازی است و بسته به نیاز هر کارخانه قطعات تخصصی تولید خواهد کرد.
  • در نهایت این خودروسازان هستند که قطعات تولید شده توسط تیر اول را خریداری کرده، مونتاژ می‌کنند و در قالب خودرو به بازار عرضه خواهند کرد.

تیر اول؛ رابطه مستقیم با خطوط تولید

شرکت‌های حاضر در این سطح قطعاتی تولید می‌کنند که به طور مستقیم قابل استفاده توسط صنعت خودرو هستند. مشتریان این سطح خود کارخانه‌های خودروسازی هستند. در این سطح تولیدکنندگان بزرگی در سطح جهان حضور دارند؛ بوش و کانتیننتال برندهای جهانی و عظیمی هستند که در تیر اول، قطعات با کیفیتی را عرضه می‌کنند. این تأمین‌کنندگان معمولاً با شرکت‌های مختلف خودروسازی وارد تعامل شده و بسته به نیاز اعلام شده قطعات را تولید می‌کنند. مسئله اصلی این است که در متد تیرینگ ، تولیدکنندگان سطح یک هرکدام بخشی از قطعات را تأمین می‌کنند و یک شرکت وظیفه تولید چند نوع قطعه متفاوت را بر عهده ندارد.

تیر دوم؛ مرحله میانی پروسه

قطعه‌سازان این سطح مسئول عرضه مستقیم قطعات و اجزا به صنعت خودرو نیستند بلکه تولیدات خود را در خدمت تیر اول قرار خواهند داد. مشتریان این  سطح خود قطعه‌سازان هستند اما به طور دقیق و تخصصی تعیین نخواهد شد که قطعات خریداری شده از این بخش در چه خودرو یا حتی وسیله‌ای تولید می‌شوند. در سطح قطعات برای بازار گسترده‌تری از صرف صنعت خودرو تهیه می‌شوند.

تیر سوم؛ مبدأ صنعت خودروسازی

قطعه‌سازان حاضر در این سطح در ارتباط مستقیم با مواد خامی مثل آهن، استیل و پلاستیک، قطعات ریز و جزئی را تولید می‌کنند. این سطح برخلاف این که ممکن است به خاطر قرارگیری در جایگاه سوم بی‌ارزش‌تر از سایرین قلمداد شود اما محل اتصال کل پروسه به مواد خام است و بدون فعالیت مستمر و با کیفیت سطح سوم، هیچ‌کدام از سطوح قابلیت قطعه‌سازی ندارند. مشتریان تیر سوم، تأمین‌کنندگان تیر دوم هستند.

این متد تولید چه خاصیتی دارد؟

حسن اصلی پی‌ریزی صنعت خودرو در این روش افزایش کیفیت محصولات نهایی است. تجربه نشان داده است که با سطح‌بندی و تخصصی‌سازی تولیدات، کیفیت نهایی بشدت بیشتر خواهد شد. با فرض این که یک خودروسازی از همان ابتدا خود مواد خام را دریافت و سپس به قطعات مصرفی تبدیل کند، کیفیت نهایی بشدت پایین‌تر خواهد بود چون کارخانه مجبور به درگیر شدن در فرآیندها غیر تخصصی خواهد شد. از طرفی دیگر حتی با ادغام کامل سطوح قطعه‌سازی در کارخانه تولید خودرو و وجود زیرساخت‌های فنی، تجمیع سرمایه و نیروی انسانی ذیل یک مجموعه امری با ریسک بالاست. از طرفی ممکن است با ورشکستگی یک کارخانه خیل عظیمی از کارکنان از کار بی‌کار شوند و از طرفی دیگر مدیریت واحد‌های تولیدی کلان در بلندمدت بحران‌زا است.

آیا این روش در صنعت خودرو ایران مناسب و قابل قبول است؟

در حال حاضر متولیان امر در حال برنامه‌ریزی برای رسیدن به این نقطه و متد هستند اما متأسفانه این کار به کندی پیش می‌رود. باید گفت که تنها با به ثمر نشستن این روش می‌توان انتظار داشت که صنعت خودرو بتواند از رکود و جمود فعلی خارج و به سمت جلو گام بردارد. این روش در بازار ایران که دستخوش رانت‌های متفاوتی است، می‌تواند با متعادل‌سازی سیستم عرضه و تقاضا از دو جهت به نفع مصرف‌کننده ایرانی باشد؛ از یک سو موجب نوآوری و افزایش کیفیت تولیدات صنعت خودرو شده و از طرفی دیگر باعث کاهش قیمت نهایی خودرو با حذف رانت‌ها شود. خودروسازان اگر به این برنامه مهم و اساسی بپیوندد می‌توانند تا با خارج شدن از زیر بار تولید قطعات، نیروی انسانی و سرمایه خود را معطوف به امور تحقیق و توسعه سازند.

قطعه‌سازی پیش‌نیاز تولید خودرو (۱)

برچسب ها
مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا